“Ah Somali, Vah Somali“ yazısında ülkemizin geçmişi, şimdisi ve geleceği demişken, sizlere dün gece başımdan geçen gerçek bir olayı anlatmak isterim:
Yer; ülkemizin ilk 5 büyük şehrinden birinin kenar mahallesi.
Bir evin salonu.
Bir arkadaşımla birlikte misafirliğe, akşam yemeğine davetliyiz. Orada bulunma sebebim kesinlikle arkadaşım, ama burada kendisinin özel hayatına müdahale etmemek için kimliği hakkında daha fazla açıklama yapamayacağım. Şunu bilin ki, kendisi de bu davete mecburiyetten icabet etmiş durumda ve onun yalnız gitmesine katlanamadığımdan ben de kendimi bu maceraya atmış durumdayım.
Gelelim akşam yemeğine…
Eve girdik. Evde bizi karşılaması gerekenleri önceden biliyoruz: Evin erkeği, onun eşi, en küçük erkek çocukları ve biri evli, diğeri 13 yaşında olan iki kız çocuğu. Bir kız kardeşleri daha var, ama onun komuşu şehirde burslu-yatılı liseye gittiğini daha önce öğrenmiştik.
Ancak evde bizi sadece baba, 8 yaşındaki küçük erkek çocuğu, 22 yaşındaki yeni evli kızı, kucağında 3 aylık bebeğiyle bizi karşıladı. Annelerinin şu anda evde olmadığını, 13 yaşındaki diğer kız çocuğunu ders çalıştıran “ablalarının“(?) evinden almaya gittiğini öğrendik. Başka kardeşleri olmadığını sanıyorduk, bu sebepten “abla” diye bahsettiklerinin yakın bir komşuları olduğunu düşündük önce. Bu arada evdeki 22 yaşındaki 3 aylık bebeği olan kız , erkek olduğum için benim elimi sıkmadı! Tahmin edersiniz ki İslami inanışlarına göre de oldukça kapalı giyimliydi, başı da sıkı sıkıya sardığı başörtüsüyle kapalıydı.
Daha sonra anne ve 13 yaşındaki diğer kızları geldiler, normal olarak bu ikisi de benim elimi sıkmadı.
Biraz oturup sohbete başlayınca, aslında “abla” dediklerinin gerçek ablaları veya komşuları olmadığını hayretler içinde öğrendik. Meğer “ders çalıştırma” adı altında küçük, körpe beyinlerin yıkandığı Büyük Abla Evlerinden birine gidiyormuş. Nam-ı diğer “Işık Evleri“nin ülkemizde son numarası olan gizli evlerden biri.
Para kaynağında Fethullah Gülen’nin olduğu, erkeklere Büyük Abi Evleri, kızlara Büyük Abla Evleri adı altında, özellikle büyük şehirlerdeki ekonomik durumu iyi olmayan ailelerin küçük çocuklarına kancayı takan derin ve sessiz bir organizasyonun isim değiştirerek kurduğu evler. Işık Dersanesine devam eden yoksul öğrencilerin ailelerine mazaret olarak şunu sunuyor ve cahil ana-babaları kandırıyorlar:
“Dershanedeki dersler çocuğun sınavlara hazırlanmasına yetmiyor. Bu evlerde kalırsa, yüzde 100 başarılı olacaktır. Hem de ücretsiz!”
13 yaşındaki kızlarını haftasonu, Cumartesi gecesi olmasına, bu evlerde kalmasına göz yuman ana-babaların ne düşündüğünü bilmek imkansız. Aslına bakarsanız bu gibi insanların beyinlerini okumak da bana korku ve sıkıntı veriyor.
13 yaşındaki bir genç kız annesinin, babasının dizleri dibinde sevgi, şefkat ve eğitim almazsa, nerden-kimden alır en iyi hayat eğitimini?
Hafta içi ve haftasonu küçücük kızların ve erkeklerin ailelerinden ayrı olarak yaşadıkları bu evlerde öncelikli amaç Nur Tarikatı’nın ilkelerini minik beyinlere kazımak. Bu amaçla tarikatın gazete ve dergilerini okutuyorlar öğrencilere. İlk zamanlarda 5 vakit namazı zorunlu kılmıyorlar ama asıl amaçlardan biri de bu.
Sohbetimizin ilerleyen dakikalarında şehir dışında okuyan diğer kızlarının da Işık Dersanesi tarafından burslu okutulduğunu öğreniyoruz. Bu kızları çok başarılıymış ve öğretmenleri avukat olmasını istiyorlarmış!!! Vay o zaman adalet sistemimizin talihine!!! Önce avukat olur, sonra hakim, savcı…Neyse ki kızın avukat olmak istemediğini öğrenip biraz rahatlıyoruz. Ancak rahatlığımız çok kısa sürüyor, çünkü kızımız “rehber sınıf öğretmeni” olmak istiyormuş!!! Daha da hayretler içinde korkup donup kalıyoruz…
Düşünebiliyor musunuz; birkaç yıl sonra benim, sizin ilkokul çağındaki çocuklarımızı Büyük Abla – Büyük Abi Evlerinden yetişen, beyni yıkanmış Nur Tarikatı müridleri eğitecek, çocuklarımıza bu örümcek kafalı insanlar yön gösterecek.
Yemeğimizin tam orta yerinde, evin erkeğini 18 defa dürten annenin babayı zorla yemekten kaldırmasıyla 13 yaşındaki kız Büyük Abla Evi’ne gönderildi, çünkü yarım saatliğine izin almışlar, daha da geç kalırsa öğretmenler kızarmış!!!
Bu gencecik kızın o eve gitmek için can attığını da gördükten sonra kendi kendime:
“Bir kişi daha kaybettik!” dedim.
Yer sofrasını topladılar, bana yemeği beğenmediğim için mi bitirmediğimi sordular.
Onlara neden iştahımın kaçtığını anlatsam da anlayamacaklarını söylemedim tabii…
Loading ...